Ludiek · 17 juli 2026
De parkeerplaats voor heel even
De auto bleef twee minuutjes; rondom hem passeerden intussen vier seizoenen.
Gedicht
Ik ben zo weer weg,
zei de auto.
De lente bloeide
op zijn motorkap.
De zomer groeide
rond zijn wielen.
De herfst schoof bladeren
tegen de voordeur.
Toen de eerste sneeuw viel
zei de auto:
nog heel even.
Binnen wachtte iemand
met boodschappen
en een bewonderenswaardig
gevoel voor seizoenen.
Twee minuutjes
blijven in Watou
soms opvallend lang mooi weer.